Επίθεση στην κυβέρνηση για το θέμα της παραίτησης της πρέσβη των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκιλφόιλ εξαπέλυσε από το βήμα της Βουλής η πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Ρένα Δούρου.
Συγκεκριμένα ανέφερε μεταξύ άλλων: «Η ελληνική κυβέρνηση είναι βαρύτατα εκτεθειμένη γιατί η Γκιλφόιλ αποπέμφθηκε όχι γιατί διαμαρτυρήθηκε για τις απαράδεκτες, αντιδημοκρατικές, σε βάρος της λαϊκής κυριαρχίας, δηλώσεις της, αλλά γιατί το State Department ενοχλήθηκε από τις καταγγελίες, από αμερικανικά και όχι ελληνικά ΜΜΕ, για χρηματισμό της».
Ακολούθως εξήγησε:
*Εκτίθεστε και εκθέτετε την πατρίδα μας γιατί η κυβέρνηση δεν αντέδρασε ποτέ, ως όφειλε να είχε πράξει άμεσα, μόλις έγιναν γνωστές οι δηλώσεις της.
* Η ελληνική κυβέρνηση είναι βαρύτατα εκτεθειμένη γιατί εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ελλιπής στην θεμελιώδη υποχρέωση κάθε κυβέρνησης πέρα από μικροκομματικές ή πολιτικάντικες σκοπιμότητες: στην άσκηση των καθηκόντων της για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων και των συμφερόντων του ελληνικού λαού.
*Η ελληνική κυβέρνηση είναι εκτεθειμένη γιατί ενεργώντας ως ... υποδειγματική σύμμαχος -έτσι δεν χαρακτήρισε την Ελλάδα ο Ρούμπιο;- έσπευσε να ευθυγραμμιστεί με τις κινήσεις της πρέσβειρας, προωθώντας αμερικανικές επιλογές και συμφέροντα, όπως πχ ο Κάθετος Διάδρομος για το πανάκριβο αμερικανικό υγροποιημένο αέριο, σε συνεργασία με συγκεκριμένους, ελληνικούς επιχειρηματικούς ομίλους - η σχετική, αναλυτική κοινοβουλευτική ερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ παραμένει αναπάντητη...
Γενικεύοντας υποστήριξε: «Όπως το ίδιο θα πράξει η κυβέρνηση με τον/την διάδοχό της. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ένα πρόσωπο. Είναι δομικό. Αφορά στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής που ασκείται με όρους του χθες. Ασκείται υπό το ραντάρ της Ουάσινγκτον από εγχώρια οικονομικά συμφέροντα, παρακάμπτοντας τη λαϊκή βούληση, χωρίς λογοδοσία - σαν να μην πέρασε μια μέρα από την δεκαετία του 1950, την εποχή του αλήστου μνήμης Πιουριφόι».
Συνεχίζοντας την επίθεση αναφέρθηκε στην επιστροφή των εκκλησιαστικών κειμηλίων που «εκλάπησαν» από την Βουλγαρία. Συγκεκριμένα ανέφερε:
«Πράττετε ενοχικά αποκρύπτοντας τα έγγραφα σχετικά με την επιστροφή στην χώρα μας των 48 εκκλησιαστικών κειμηλίων που είχαν κλαπεί από τη Βουλγαρία κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο από μονές των Σερρών και της Δράμας. Μια δήθεν "ιστορική επιστροφή" που παρουσίασε πανηγυρικά η κυβέρνηση, περιγράφοντάς την ως "ιστορική αποκατάσταση και δικαίωση". Μία υπόθεση όμως με τόσες σκοτεινές πλευρές, ασάφειες και ανακρίβειες που μοιάζει περισσότερο με colpo grosso εξαπάτησης και παραπλάνησης της κοινής γνώμης παρά με εθνικό θρίαμβο.
Μία υπόθεση για την οποία η κυβέρνηση κρατά στο σκοτάδι τη Βουλή, τα κόμματα, τους πολίτες. Η κυβέρνηση τηρεί σιγή ιχθύος και δεν απαντά στα ερωτήματα που εύλογα προκύπτουν: ποιος έχει την κυριότητα των κειμηλίων αυτών; Ποιος έχει την κατοχή τους; Πρόκειται για παραχώρηση προσωρινή ή οριστική; Υπάρχει δικαίωμα ανάκλησης ή επιστροφής;
Ούτε εξηγεί γιατί, ενώ η ίδια χαρακτηρίζει τη συμφωνία μνημόνιο για την αμοιβαία “κατάθεση” κειμηλίων, το Υπουργικό Συμβούλιο της Βουλγαρίας κάνει λόγο για “αμοιβαία παράδοση για φύλαξη”.
Ούτε εξηγεί γιατί επέλεξε να παραδώσει τα οστά του τσάρου Σαμουήλ, ένα διαπραγματευτικό μέσο τεράστιας συμβολικής σημασίας για τη Βουλγαρία, χωρίς να έχει εξασφαλίσει την επιστροφή του συνόλου των λεηλατημένων κειμηλίων. Ούτε εξηγεί γιατί δεν επικαλείται για τη διεκδίκηση των κειμηλίων τη Συνθήκη του Νεϊγύ του 1919, όπου γίνεται συγκεκριμένη αναφορά σε συγκεκριμένες υποχρεώσεις της Βουλγαρίας για απόδοση αρπαγέντων, και τη Σύμβαση της Χάγης του 1954».
Κλείνοντας ανέφερε: «Από την υπόθεση Γκιλφόιλ μέχρι τα εκκλησιαστικά κειμήλια και τη Μονή Σινά, αυτή η κυβέρνηση αποτελεί απειλή διαρκείας από την εξωτερική πολιτική ως τον πολιτισμό. Και ο τόπος πρέπει να απαλλαγεί το συντομότερο από αυτήν».