Σε μια προσωπική εξομολόγηση προχώρησε η πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Ρένα Δούρου, ανοίγοντας τη συζήτηση για την εμμηνόπαυση, τη γήρανση και τις κοινωνικές διακρίσεις που βιώνουν οι γυναίκες στον δημόσιο και ιδιωτικό βίο.
Με αφορμή έναν δύσκολο Αύγουστο που σημαδεύτηκε από εικόνες καταστροφής, απώλειες και προσωπικά βάρη, η κ. Δούρου αναφέρθηκε στο βιβλίο της Μπρουκ Σιλντς (μετάφραση Άντζη Κουνάδη, εκδόσεις Bell). Παρότι ως μαθήτρια των Σαντάλ Μουφ, Ερνέστο Λακλάου και Μενέλαου Γκίβαλου δεν φανταζόταν ότι θα διάβαζε το συγκεκριμένο έργο, τόνισε ότι ταυτίστηκε με τις διαπιστώσεις του.
Έμφυλα πρότυπα, ο δημόσιος χώρος και οι ιατρικές προκαταλήψεις
Η κ. Δούρου σημείωσε ότι δεν έχει αποκτήσει παιδιά, δεν προσπάθησε να δείχνει νεότερη και πέρασε την ενήλικη ζωή της στην πολιτική, όπου η εμφάνιση, η ηλικία, ο τόνος της φωνής και η αυτοπεποίθηση μιας γυναίκας σχολιάζονται συχνότερα από τις ιδέες της. Όπως υπογράμμισε, αν μια γυναίκα υψώσει τη φωνή της θεωρείται επιθετική, ενώ αν δεν την υψώσει θεωρείται ότι στερείται πυγμής.
Παράλληλα, στάθηκε στην έμφυλη προκατάληψη στον ιατρικό τομέα, υπενθυμίζοντας ότι ο γυναικείος πόνος διαχρονικά υποτιμάται ή αποδίδεται σε «υστερία». Παρά το γεγονός ότι ο μισός πληθυσμός βιώνει την εμμηνόπαυση, μόλις ένας στους πέντε μαιευτήρες-γυναικολόγους εκπαιδεύεται εξειδικευμένα πάνω σε αυτήν.
Το πραγματικό ζητούμενο είναι να μη χρειάζεται καμία γυναίκα να σωπαίνει. Να μπορούν να μιλούν χωρίς φόβο και χωρίς ντροπή όλες οι γυναίκες.
Η προσωπική εμπειρία, το χρέος της ορατότητας και η τέχνη
Αναφερόμενη στη δική της εμπειρία, η πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ ανέφερε ότι νιώθει ευλογία, καθώς βιώνει τη μετάβαση με ήπια συμπτώματα, έχοντας υποστηρικτικό σύντροφο και τη βοήθεια της φίλης της, Όλγας Πετσόγλου. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο θεωρεί υποχρέωσή της να μιλά δημόσια, δίνοντας φωνή στις γυναίκες που βιώνουν δύσκολα την εμμηνόπαυση, αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, στερούνται υποστηρικτικού περιβάλλοντος ή ακούν ότι τα συμπτώματά τους «είναι στο μυαλό τους».
Οι γυναίκες γινόμαστε αόρατες καθώς μεγαλώνουμε. Η κοινωνία μάς εκπαιδεύει να πιστεύουμε ότι η αξία μας συνδέεται με τη νεότητα, την ομορφιά και την ικανότητά μας να ανταποκρινόμαστε στις προσδοκίες των άλλων.
Κλείνοντας την ανάρτησή της, η κ. Δούρου εξέφρασε την ελπίδα να μη χρειάζεται η παρέμβαση μιας διάσημης γυναίκας για να συζητηθούν τα αυτονόητα. Παράλληλα, συνόδευσε το κείμενό της με φωτογραφία μπροστά από πίνακα της νέας δημιουργού Φαίδρας Καζαντζάκη με θέμα τη λαϊκή αγορά, ενώ σχολίασε με αυτοσαρκασμό τα σχόλια που ενδεχομένως να δεχθεί για την απόφασή της να μιλήσει ανοιχτά ως «εμμηνοπαυσιακή πρόεδρος».