Αν πριν λίγους μήνες κάποιος προέβλεπε ότι η νέα εκστρατεία κατά της σεξουαλικής κακοποίησης στο Κογκρέσο των ΗΠΑ -ένα νέο #MeToo- θα ξεκινούσε από τις πιο προβεβλημένες γυναίκες του κινήματος MAGA, θα ακουγόταν απίστευτο. Κι όμως, συμβαίνει.
Μια μικρή αλλά θορυβώδης ομάδα Ρεπουμπλικανών βουλευτριών επιχειρεί να μετατρέψει τις καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση και κατάχρηση εξουσίας σε νέο πεδίο πολιτικής πίεσης μέσα στην Ουάσιγκτον.
Στην πρώτη γραμμή βρίσκονται η Λόρεν Μπόμπερτ, η Νάνσι Μέις και η Άννα Παουλίνα Λούνα, πολιτικοί που ταυτίζονται πλήρως με τον τραμπισμό, αλλά πλέον εμφανίζονται ως οι πιο επιθετικές φωνές υπέρ της λογοδοσίας σε υποθέσεις ανάρμοστης συμπεριφοράς εντός του Κογκρέσου.
Οι πιέσεις τους συνέβαλαν πρόσφατα στην αποχώρηση δύο βουλευτών που βρέθηκαν αντιμέτωποι με σοβαρές καταγγελίες: του Ρεπουμπλικανού Τόνι Γκονζάλες και του Δημοκρατικού Έρικ Σουόλγουελ.
Ένα #MeToo με σφραγίδα MAGA
Η εικόνα προκαλεί πολιτική αμηχανία, γιατί έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την εικόνα του σύγχρονου Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ενός χώρου που τα τελευταία χρόνια κατηγορείται συχνά για εχθρική στάση απέναντι στα δικαιώματα των γυναικών και ανοχή σε συμπεριφορές ανδρικής αυθαιρεσίας.
Ακριβώς όμως αυτή η πολιτική τους ταυτότητα είναι που δίνει στις συγκεκριμένες βουλεύτριες ιδιαίτερη βαρύτητα. Ως πρόσωπα πλήρως ενταγμένα στον σκληρό πυρήνα του MAGA κινήματος, δύσκολα μπορούν να κατηγορηθούν από τη βάση των Ρεπουμπλικανών ως «υπερβολικές», «κατά των ανδρών» ή αποκομμένες από τον κομματικό πατριωτισμό.
Η Άννα Παουλίνα Λούνα εμφανίζεται μάλιστα να απολαμβάνει τον ρόλο της εσωκομματικής ενοχλητικής συνείδησης. Σε συνεντεύξεις της παρομοιάζει τον εαυτό της με τον Τζιμίνι Κρίκετ από τον Πινόκιο, τη φωνή της συνείδησης που υπενθυμίζει στους άλλους τι είναι σωστό.
Παράλληλα, οι ίδιες πολιτικοί έχουν βρεθεί και πίσω από πιέσεις για δημοσιοποίηση των αρχείων της υπόθεσης Έπσταϊν, ακόμη και όταν ο ίδιος ο Τραμπ φέρεται να επιθυμούσε να πέσουν οι τόνοι.
Συνεργασία με Δημοκρατικές σε μια πολωμένη Ουάσιγκτον
Το πιο ασυνήθιστο στοιχείο της νέας αυτής δυναμικής είναι ότι οι MAGA βουλεύτριες συνεργάζονται ανοιχτά με Δημοκρατικές συναδέλφους τους, κάτι εξαιρετικά σπάνιο στη σημερινή αμερικανική πολιτική σκηνή. Η Λούνα συνεργάστηκε στενά με τη Τερέζα Λέγκερ Φερνάντες για την προώθηση διαδικασιών αποπομπής τόσο του Σουόλγουελ, όσο και του Γκονζάλες.
Οι δύο πλευρές ανακοίνωσαν μάλιστα νέα διακομματική πρωτοβουλία για ενίσχυση των μηχανισμών προστασίας εργαζομένων από περιστατικά παρενόχλησης και κατάχρησης εξουσίας στο Κογκρέσο.
Συζητήσεις γίνονται ήδη για αναδιάρθρωση της Επιτροπής Δεοντολογίας της Βουλής, η οποία κατηγορείται ότι λειτουργεί εξαιρετικά αργά και αναποτελεσματικά. Παράλληλα, επανέρχεται η ιδέα δημιουργίας ειδικής τηλεφωνικής γραμμής και ανώνυμων ψηφιακών εφαρμογών καταγγελιών για περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης.
Το δύσκολο σημείο: ο ίδιος ο Τραμπ
Το μεγάλο πολιτικό παράδοξο παραμένει ότι οι ίδιες γυναίκες αποφεύγουν συστηματικά να αγγίξουν το πιο ευαίσθητο θέμα: το ιστορικό καταγγελιών που βαραίνει τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ.
Η Μέις, η Μπόμπερτ και η Λούνα έχουν δηλώσει δημόσια ότι δεν θεωρούν αξιόπιστες τις πολυάριθμες καταγγελίες σεξουαλικής ανάρμοστης συμπεριφοράς εις βάρος του Αμερικανού προέδρου, ακόμη και μετά την απόφαση δικαστηρίου που τον έκρινε αστικά υπεύθυνο για σεξουαλική κακοποίηση.
Προφανώς, οι MAGA βουλεύτριες γνωρίζουν, πως μια ανοιχτή σύγκρουση με τον Τραμπ θα μπορούσε να τερματίσει άμεσα την πολιτική τους επιρροή στο εσωτερικό του κινήματος.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η πίεση που ασκούν είναι αμελητέα. Αντίθετα, αρκετοί θεωρούν ότι ίσως για πρώτη φορά μετά το αρχικό κύμα του #MeToo, το Κογκρέσο βρίσκεται μπροστά σε πραγματική πιθανότητα νέων μεταρρυθμίσεων, ακριβώς επειδή η πίεση προέρχεται πλέον από πρόσωπα που δεν μπορούν εύκολα να απορριφθούν ως «εχθροί» του συντηρητικού στρατοπέδου.
Σε μια περίοδο που οι Ρεπουμπλικανοί ανησυχούν για τη φθορά του Τραμπ και την κόπωση των ψηφοφόρων, το κόμμα δεν θέλει να δώσει την εικόνα ότι συγκαλύπτει σκάνδαλα.
