Η ιδέα της κατάληψης του νησιού Χαργκ από τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις μπορεί να ακούγεται ελκυστική σε όσους αναζητούν μια γρήγορη και θεαματική λύση για την αποδυνάμωση του Ιράν. Ωστόσο, πίσω από τις δημόσιες δηλώσεις και τις πολιτικές εξαγγελίες, η στρατιωτική πραγματικότητα είναι αρκετά πιο περίπλοκη. Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με πληροφορίες από αμερικανικούς κυβερνητικούς κύκλους, σχέδια για μια τέτοια επιχείρηση εξετάζονται εδώ και μήνες, αλλά παραμένουν στα συρτάρια του Πενταγώνου.
Το νησί Χαργκ αποτελεί ίσως το σημαντικότερο ενεργειακό περιουσιακό στοιχείο της Τεχεράνης. Βρίσκεται στον βόρειο Περσικό Κόλπο, περίπου 25 χιλιόμετρα από τις ιρανικές ακτές, και λειτουργεί ως ο βασικός τερματικός σταθμός εξαγωγών πετρελαίου της χώρας.
Από τις εγκαταστάσεις του διακινείται το μεγαλύτερο μέρος των ιρανικών εξαγωγών αργού πετρελαίου, γεγονός που το καθιστά κρίσιμο για τα δημόσια έσοδα και τη χρηματοδότηση του κρατικού μηχανισμού.
Ελκυστικός στόχος, αλλά…
Ακριβώς αυτή η στρατηγική σημασία είναι που καθιστά το Χαργκ ελκυστικό στόχο. Στον Λευκό Οίκο και το Πεντάγωνο υπάρχει η εκτίμηση ότι η κατάληψη του νησιού ή η καταστροφή των ενεργειακών υποδομών του θα μπορούσε να στερήσει από το Ιράν το μεγαλύτερο μέρος των πετρελαϊκών του εσόδων. Ένα τέτοιο πλήγμα θα επηρέαζε δραστικά την οικονομία της χώρας και θα περιόριζε τις δυνατότητές της να χρηματοδοτεί στρατιωτικές επιχειρήσεις και περιφερειακές συμμαχίες.
Ωστόσο, η θεωρία απέχει σημαντικά από την πράξη. Παρά την αδιαμφισβήτητη αμερικανική αεροναυτική υπεροχή, η κατάληψη ενός τόσο καλά προστατευμένου στόχου δεν είναι μια απλή υπόθεση.
Το Χαργκ βρίσκεται μέσα στον πυρήνα της ιρανικής αμυντικής ζώνης στον Περσικό Κόλπο, με συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας, παράκτιους πυραύλους και δυνατότητα ταχείας ενίσχυσης από την ηπειρωτική χώρα. Μια αποβατική επιχείρηση θα απαιτούσε σημαντικό αριθμό στρατευμάτων, διαρκή αεροπορική κάλυψη και μακρά γραμμή ανεφοδιασμού.
Λύση έσχατης ανάγκης
Ακόμη πιο κρίσιμο είναι το πολιτικό και στρατηγικό κόστος. Η κατάληψη του νησιού δεν θα ισοδυναμούσε με μια περιορισμένη στρατιωτική επιχείρηση, αλλά με άμεση εισβολή σε ιρανικό έδαφος.
Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε ευρύτερη περιφερειακή σύγκρουση, με το Ιράν να απαντά είτε μέσω επιθέσεων σε αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή, είτε μέσω παρεμβάσεων στη ναυσιπλοΐα του Περσικού Κόλπου και των Στενών του Ορμούζ, από όπου διέρχεται μεγάλο μέρος του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου.
Γι’ αυτό και, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η επιλογή του Χαργκ αντιμετωπίζεται από τους αμερικανικούς σχεδιασμούς ως «λύση έσχατης ανάγκης». Οι ΗΠΑ έχουν τη δυνατότητα να πλήξουν τις εγκαταστάσεις του νησιού από αέρος, όπως έχουν κάνει στο παρελθόν εναντίον στρατιωτικών στόχων. Η μόνιμη κατάληψή του όμως, αποτελεί ένα εντελώς διαφορετικό εγχείρημα.
Οι δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ περί επικείμενης κατάληψης και ελέγχου του πετρελαίου και του φυσικού αερίου του Χαργκ μπορεί να εξυπηρετούν πολιτικούς και επικοινωνιακούς σκοπούς. Όμως οι στρατιωτικοί σχεδιαστές γνωρίζουν, ότι μια τέτοια επιχείρηση θα μπορούσε να μετατραπεί γρήγορα από επίδειξη ισχύος σε έναν δαπανηρό και επικίνδυνο πόλεμο χωρίς εγγυημένη έξοδο.
Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που, παρά τις συζητήσεις, τα σχέδια παραμένουν μέχρι σήμερα ανεφάρμοστα.