Με αιχμηρό τρόπο σχολίασε η Σαρλίζ Θερόν τις πρόσφατες δηλώσεις του Τιμοτέ Σαλαμέ για το μπαλέτο και την όπερα, υπερασπιζόμενη ένθερμα τις παραστατικές τέχνες και τονίζοντας πως η τεχνητή νοημοσύνη ίσως αντικαταστήσει ευκολότερα τους ηθοποιούς παρά έναν καλλιτέχνη επί σκηνής.
Σε συνέντευξή της στους New York Times, η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός μίλησε για τη δική της εμπειρία από τον χορό και τις ακραίες απαιτήσεις που συνοδεύουν την τέχνη αυτή. Όταν ο δημοσιογράφος αναφέρθηκε χαριτολογώντας στον Σαλαμέ, η Θερόν απάντησε χωρίς περιστροφές.
«Ελπίζω να τον πετύχω κάποια μέρα», είπε αρχικά με χιούμορ, πριν περάσει στην ουσία της κριτικής της. Στη συνέχεια χαρακτήρισε τα σχόλιά του «πολύ απερίσκεπτα» απέναντι σε δύο μορφές τέχνης που, όπως είπε, χρειάζονται διαρκή στήριξη.
Παράλληλα, έκανε και μια αιχμηρή αναφορά στην τεχνητή νοημοσύνη:
Σε δέκα χρόνια η AI θα μπορεί να κάνει τη δουλειά του Τιμοτέ, αλλά δεν θα μπορέσει να αντικαταστήσει έναν άνθρωπο που χορεύει ζωντανά πάνω στη σκηνή.
Η Θερόν πρόσθεσε ότι δεν πρέπει να απαξιώνονται άλλες μορφές τέχνης, ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου ο πολιτισμός δοκιμάζεται.
Η σκληρή πραγματικότητα του χορού
Η ηθοποιός μίλησε επίσης για τη δική της πορεία στον χορό, περιγράφοντας μια καθημερινότητα γεμάτη πειθαρχία, σωματική καταπόνηση και ψυχική αντοχή.
Όπως ανέφερε, ο χορός της έμαθε δομή, σκληρή δουλειά και επιμονή, ενώ δεν δίστασε να τον χαρακτηρίσει «οριακά κακοποιητικό» εξαιτίας των ακραίων απαιτήσεων.
Περιέγραψε ακόμη τραυματισμούς, μολύνσεις από φουσκάλες και στιγμές όπου συνέχιζε να χορεύει ενώ μάτωνε μέσα στα παπούτσια της.
Πώς ξεκίνησε η αντιπαράθεση
Η συζήτηση γύρω από το θέμα ξεκίνησε τον Φεβρουάριο, όταν ο Τιμοτέ Σαλαμέ συμμετείχε σε ανοιχτή συζήτηση των Variety και CNN μαζί με τον Μάθιου ΜακΚόναχι.
Εκεί κλήθηκε να σχολιάσει αν το κοινό εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για πιο αργούς ρυθμούς αφήγησης στον κινηματογράφο, με τις απαντήσεις του να προκαλούν αντιδράσεις και να επαναφέρουν τη συζήτηση γύρω από την αξία πιο «παραδοσιακών» μορφών τέχνης.
Η παρέμβαση της Θερόν έρχεται τώρα να δώσει νέα διάσταση στο θέμα, φέρνοντας στο προσκήνιο όχι μόνο τη σύγκρουση ανάμεσα στις τέχνες, αλλά και τον φόβο για το πώς η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αλλάξει το μέλλον της υποκριτικής.