Η τρίωρη νέα μίνι σειρά του Netflix "Τα Εφτά Ρολόγια", βασισμένη σε έργα της Άγκαθα Κρίστι, δεν φιλοδοξεί να ανανεώσει ριζικά το κλασικό μυστήριο τύπου "ποιος είναι ο ένοχος". Καταφέρνει, όμως, κάτι εξίσου σημαντικό: να αναδείξει μια πρωταγωνίστρια με φυσική λάμψη και αφηγηματικό βάρος, τη Μία Μακένα-Μπρους, σε έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της.
Η σειρά αντλεί υλικό από τα μυθιστορήματα Το Μυστικό του Τσιμνίζ και Τα Εφτά Ρολόγια και φέρνει στο προσκήνιο τη Λαίδη Άιλην Μπρεντ, γνωστή με το χαϊδευτικό «Μπαντλ». Πρόκειται για την κόρη της Λαίδης Κάτερχαμ, την οποία υποδύεται η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, σε μια Βρετανία που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Για να λειτουργήσει η σειρά, η Μπαντλ πρέπει να κυριαρχεί σε κάθε σκηνή - και η Μακένα-Μπρους ανταποκρίνεται πλήρως. Με εξυπνάδα, χιούμορ και αποφασιστικότητα, δίνει ζωή σε μια ηρωίδα, που συνδυάζει την αριστοκρατική φινέτσα με την περιέργεια και το θάρρος μιας σύγχρονης πρωταγωνίστριας. Η ερμηνεία της λειτουργεί ως καθαρό σημείο αναφοράς και καθιστά τη σειρά όχημα προσωπικής ανάδειξης.
Ένα ευχάριστο μυστήριο με αφηγηματικά όρια
Πέρα από την κεντρική ερμηνεία, Τα Εφτά Ρολόγια είναι ένα καλοφτιαγμένο και ευκολοχώνευτο μυστήριο, αν και σε ορισμένα σημεία δείχνει να απλώνεται περισσότερο απ’ όσο αντέχει η διάρκειά του. Οι σκηνές εξήγησης παραμένουν πιστές στο πνεύμα της Κρίστι, αλλά συχνά επιβραδύνουν τον ρυθμό.
Το καστ είναι ικανό, χωρίς όμως να αξιοποιείται ισότιμα. Η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ διατηρεί μια απολαυστική απόσταση από τα γεγονότα, αλλά απουσιάζει για μεγάλα διαστήματα, ενώ ο Μάρτιν Φρίμαν μοιάζει περισσότερο να προετοιμάζει το έδαφος για μελλοντική συνέχεια. Το αποτέλεσμα είναι ότι το μυστήριο, σε αρκετές στιγμές, χάνει τη σύνθεσή του και γίνεται προβλέψιμο.
Ατμόσφαιρα εποχής και καθαρή ταυτότητα
Σκηνοθετικά, η σειρά κερδίζει πόντους από τις τοποθεσίες και την αίσθηση εποχής, με εξωτερικά γυρίσματα που σπάνε τη στατικότητα των εσωτερικών σκηνών και ενισχύουν τη δραματουργική ισορροπία.
Δεν πρόκειται για μια παραγωγή μεγάλης κλίμακας, αλλά για μια προσεγμένη μεταφορά που σέβεται το υλικό της.
Τελικά, Τα Εφτά Ρολόγια δεν διεκδικούν τον τίτλο της κορυφαίας διασκευής της Άγκαθα Κρίστι. Αποτελούν, όμως, μια ευχάριστη και καλοδουλεμένη πρόταση μυστηρίου, που συστήνει στο ευρύ κοινό τη Μία Μακένα-Μπρους ως μια πρωταγωνίστρια με ξεκάθαρη δυναμική και προοπτική.