Πέρασαν ήδη δύο χρόνια από την εποχή που αναδείξαμε την απόλυτη εγκατάλειψη στην τύχη της μιας περιοχής σπάνιας ομορφιάς (https://www.sofokleousin.gr/dimotes%E2%80%A6-katoterou-theou-sto-amoni-korinthias](https://www.sofokleousin.gr/dimotes%E2%80%A6-katoterou-theou-sto-amoni-korinthias).
Δυστυχώς, το Αμόνι, ίσως η ομορφότερη περιοχή της Κορινθίας, παραμένει εγκαταλειμμένη από τη Δημοτική Αρχή, χωρίς βασικές υποδομές για μόνιμους κατοίκους και επισκέπτες. Ισως γιατί γίνεται ένας πολιτικάντικος υπολογισμός: είναι λίγοι οι ιδιοκτήτες κατοικιών που έχουν εκλογικά δικαιώματα στον Δήμο Κορινθίων…
Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΣΑΜΠΑΝΗ*
Κάθε πολίτης με στοιχειώδη λογική δεν μπορεί παρά να προβληματίζεται από τη διαχρονική απαξίωση της περιοχής από τη δημοτική αρχή, η οποία φαίνεται ότι πηγάζει από μικροπολιτικούς υπολογισμούς: είναι λίγα τα… ψηφαλάκια. Άραγε, πρέπει να «τιμωρούνται» οι ιδιοκτήτες εξοχικών κατοικιών, επειδή ψηφίζουν στον τόπο μόνιμης κατοικίας τους; Πρέπει για αυτό τον λόγο να απαξιώνονται οι περιουσίες τους και να γίνεται δύσκολη και επικίνδυνη η καθημερινότητά τους;
Πόσα χρόνια θα πρέπει ένας ολόκληρος οικισμός να υποστεί αυτή την απαράδεκτη κατάσταση ώστε να κινητοποιηθούν επιτέλους οι αρμόδιοι της Δημοτικής Αρχής; Οι τρεις βουλευτές της Κορινθίας έχουν ενημερωθεί πλήρως για τα προβλήματα, χωρίς να έχουν δείξει την παραμικρή ουσιαστική πρόθεση να δώσουν λύσεις. Αντίθετα, οχυρώνονται πίσω από γραφειοκρατικές δικαιολογίες, απαντώντας στερεότυπα ότι ο Δήμαρχος έχει την αποκλειστική ευθύνη για να δημιουργήσει, να αναβαθμίσει και να συντηρήσει τις υφιστάμενες υποδομές, πετώντας το μπαλάκι των ευθυνών.
Σε όλους τους δήμους της χώρας, οι δημότες επιβαρύνονται ισότιμα με δημοτικά τέλη και όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις. Στον Δήμο Κορινθίων, όμως, και ειδικότερα στη Δημοτική Ενότητα Σολυγείας – Σοφικού, έχει επικρατήσει μια πρωτοφανής αντίληψη προκλητικών διακρίσεων. Οι κάτοικοι του Σοφικού απολαμβάνουν έργα με το παραπάνω, ενώ οι κάτοικοι και οικιστές στο Αμόνι αντιμετωπίζονται συστηματικά σαν δημότες δεύτερης κατηγορίας, παρόλο που πληρώνουν ακριβώς τα ίδια τέλη.
ΟΙ ελλείψεις και οι ανάγκες
Διαχρονικά, με ευθύνη της Δημοτικής Αρχής, το Αμόνι παρουσιάζει μια εικόνα απόλυτης εγκατάλειψης:
Δίκτυο ύδρευσης: Η περιοχή στερείται πλήρους, αυτόνομου και ασφαλούς δημοτικού δικτύου πόσιμου νερού, με αποτέλεσμα οι οικιστές να βασίζονται σε ιδιωτικές λύσεις, όπως οι μεταφορές με βυτία.
Οδικό δίκτυο: Οι δρόμοι παρουσιάζουν έντονη διάβρωση, λακκούβες και επικίνδυνες καθιζήσεις. Αν και γίνονται προσωρινές χωματουργικές παρεμβάσεις (π.χ. στην οδό Ανθέων), η ανάγκη για συνολική ασφαλτόστρωση παραμένει επιτακτική για την ασφάλεια των οχημάτων.
Ανεπαρκής πυροπροστασία: Λόγω της πυκνής πευκόφυτης βλάστησης, η περιοχή χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά υψηλή επικινδυνότητα. Πρόσφατα περιστατικά (όπως φωτιά από αμέλεια) εντείνουν την ανησυχία για την επάρκεια των ζωνών πυρασφάλειας και των οδών διαφυγής.
Καθαριότητα και απόβλητα: Παρατηρούνται ελλείψεις στη συστηματική αποκομιδή απορριμμάτων και κυρίως στη διαχείριση των ξερών κλαδιών, τα οποία συσσωρεύονται δημιουργώντας εστίες κινδύνου.
Δυστυχώς, η Δημοτική Αρχή και η Κοινότητα, παρά τις υποσχέσεις που δόθηκαν προεκλογικά, τελικά ακολούθησαν την πεπατημένη των προκατόχων τους, αδιαφορώντας για το Αμόνι και τις ανάγκες του. Ελάχιστα έχουν αλλάξει από το παρελθόν, όταν αυτή η συστηματική αδιαφορία για το Αμόνι συνδυαζόταν με απίστευτες δαπάνες για «έργα πολυτελείας» στο Σοφικό: ακόμη και πανάκριβα πεζοδρόμια δίπλα σε χωράφια, προφανώς για να κάνουν βόλτες οι κατσίκες!
Ανύπαρκτες υποδομές και κίνδυνοι
Στο Αμόνι, έναν οικισμό που δημιουργήθηκε νόμιμα από τον Οικοδομικό Συνεταιρισμό Υπαλλήλων Τραπέζης Ελλάδος («ΟΣΥΤΕ»), με εγκεκριμένο ρυμοτομικό σχέδιο από το 1969 μέσω Βασιλικού Διατάγματος, η δύσκολη καθημερινότητα έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με τη φυσική ομορφιά της περιοχής. Ο οικισμός αριθμεί περίπου 600 σπίτια (πολλά εκ των οποίων για τουριστική χρήση), απέχει μόλις μία ώρα από την Αθήνα και διαφημίζεται από την ίδια την Περιφέρεια Πελοποννήσου για τις πεντακάθαρες και γραφικές παραλίες του.
Κι όμως, παραμένει η μοναδική περιοχή στον Δήμο Κορινθίων χωρίς δίκτυο ύδρευσης και οι κάτοικοι «εξυπηρετούνται» από ιδιωτικές υδροφόρες. Την ίδια στιγμή, μόνιμη πηγή ανησυχίας παραμένει η πυρασφάλεια, σε μια χώρα με νωπές τις πληγές από την καταστροφή στο Μάτι. Ο οικισμός είναι χτισμένος μέσα σε ένα πυκνό πευκοδάσος και διαθέτει μόνο μία είσοδο και έξοδο, η οποία είναι εξαιρετικά επικίνδυνη λόγω περιορισμένης ορατότητας και παντελούς έλλειψης οργανωμένου οδικού κόμβου.
Σε περίπτωση πυρκαγιάς, η εκκένωση χιλιάδων κατοίκων και επισκεπτών θα ήταν αδύνατη. Δεν υπάρχει περιφερειακή οδός κίνησης για τα πυροσβεστικά οχήματα, δεν υπάρχουν δρόμοι διαφυγής, ούτε έχει οριστεί κάποιο ασφαλές σημείο καταφυγής για τον πληθυσμό.
Το εσωτερικό οδικό δίκτυο είναι σε άθλια κατάσταση, παραπέμποντας σε εποχές μετακινήσεων με… ιπποειδή, γεμάτο επικίνδυνα μπαλώματα και "σαμαράκια" που καταστρέφουν τα οχήματα. Οι δρόμοι είναι στενοί, πολλοί εσωτερικοί παράδρομοι είναι αδιέξοδοι χωρίς καμία προειδοποιητική σήμανση, και σε πολλά σημεία η πλευρά του γκρεμού στερείται προστατευτικών μπαρών. Επιπλέον, ο δημοτικός φωτισμός είναι ανεπαρκής έως ανύπαρκτος, οι οδοί στερούνται ονομασίας και αρίθμησης, και οι κοινόχρηστοι χώροι, όπως πλατείες και πάρκα, είναι ανύπαρκτοι
Σαν να μην έφταναν αυτά, η ΔΕΗ αφήνει τα καλώδια στις κολώνες να αγκαλιάζονται κυριολεκτικά με τα κλαδιά των πεύκων, ενώ ο Δήμος δεν έχει λάβει καμία πρόνοια για την απομάκρυνση των ξερών κλαδιών, αφήνοντας πίσω του μια έτοιμη πυριτιδαποθήκη.
Μπροστά σε αυτή την εγκληματική αδιαφορία, οι κάτοικοι αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες με δική τους οικονομική επιβάρυνση για τα αυτονόητα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο χώρος στάθμευσης στο μικρό Αμόνι στρώθηκε με δαπάνη του Πολιτιστικού Συλλόγου, ενώ με έξοδα του ίδιου Συλλόγου αντικαταστάθηκαν και οι σκουριασμένοι πυροσβεστικοί κρουνοί στο δάσος, που ο Δήμος είχε αφήσει να σαπίσουν.
Τα αναγκαία έργα
Οι λύσεις είναι γνωστές και τις έχουν προτείνει οι ίδιοι οι κάτοικοι:
- Απαιτείται άμεση κατασκευή δικτύου ύδρευσης, βασισμένη σε έτοιμη μελέτη που εκπόνησαν οι οικιστές με δικά τους έξοδα, η οποία πρέπει να επικαιροποιηθεί και να χρηματοδοτηθεί με κοινοτικά κονδύλια.
- Πρέπει να κατασκευαστεί άμεσα ο κόμβος εισόδου στον οικισμό, για τον οποίο υπάρχει εγκεκριμένη μελέτη από την Περιφέρεια, αλλά βαλτώνει επειδή εκκρεμεί η Περιβαλλοντική Μελέτη από τον Δήμο.
- Είναι επιτακτική ανάγκη να ολοκληρωθούν και να ασφαλτοστρωθούν οι περιφερειακές οδοί Καλογερολίμανου – Επιδαύρου και Φραγκολίμανου – Επιδαύρου (όπου υπολείπονται μόλις 2 χιλιόμετρα), ώστε να δημιουργηθούν ασφαλείς οδοί διαφυγής για το ανατολικό και δυτικό τμήμα του οικισμού αντίστοιχα.
Ο Δήμος οφείλει να προχωρήσει στην ασφαλτόστρωση των κεντρικών δρόμων, στην τοποθέτηση πλευρικών μπαρών ασφαλείας, στην αρίθμηση των οδών και στη σήμανση των αδιέξοδων παραδρόμων.
Πρέπει να δημιουργηθούν άμεσα καθορισμένα σημεία καταφυγής και συγκέντρωσης του πληθυσμού, να ενισχυθεί ο δημοτικός φωτισμός και να γίνει υπογειοποίηση των επικίνδυνων καλωδίων του ΔΕΔΔΗΕ.
Στον τομέα του περιβάλλοντος, προτείνεται η δημιουργία σταθμών ανακύκλωσης για χαρτί, πλαστικό, γυαλί και αλουμίνιο, καθώς και η σύμβαση του δήμου με εταιρεία ανακύκλωσης για τη διαχείριση των κλαδεμάτων. Μέσω του Πράσινου Ταμείου, μπορεί να χρηματοδοτηθεί εργαστήριο εκμετάλλευσης δασικών υπολειμμάτων με ανταποδοτικά κίνητρα για τους οικιστές. Μακροπρόθεσμα, η δημιουργία μιας ενεργειακής κοινότητας με τους 300 μόνιμους κατοίκους θα επιφέρει τεράστια εξοικονόμηση ενέργειας.
Σκοπός όλων αυτών των διεκδικήσεων δεν είναι η πολυτέλεια, αλλά η προστασία της ανθρώπινης ζωής, της περιουσίας και του δάσους απέναντι στην κλιματική κρίση. Η υλοποίηση αυτών των έργων θα φέρει πραγματική τουριστική ανάπτυξη σε όλο τον νομό, θα προσελκύσει επενδύσεις στο real estate και θα επιτρέψει την υγιή αποκέντρωση του πληθυσμού.
Το Αμόνι δεν ζητά χάρες. Ζητά τα αυτονόητα δικαιώματα που του στερεί η μικροπολιτική σκοπιμότητα. Ήρθε η ώρα οι αρμόδιοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους πριν να είναι πολύ αργά.
* Οικιστής
