Την έντονη δυσαρέσκειά του προς τους συμμάχους του ΝΑΤΟ εξέφρασε σήμερα ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, εξαιτίας της απουσίας στήριξης στον αμερικανοϊσραηλινό πόλεμο στο Ιράν. Ο Αμερικανός ηγέτης προέβη στις συγκεκριμένες δηλώσεις κατά την άφιξή του στην Άγκυρα, όπου πραγματοποιείται η σύνοδος κορυφής της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.
Στο πλαίσιο της έναρξης της συνάντησής του με τον πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Τραμπ δέχθηκε ερώτηση από δημοσιογράφους σχετικά με το αν τον ικανοποιεί η πορεία αύξησης των αμυντικών δαπανών από την πλευρά των Ευρωπαίων συμμάχων.
Απαντώντας, ο πρόεδρος των ΗΠΑ ξεκαθάρισε τη θέση του, πλέκοντας παράλληλα το εγκώμιο του Τούρκου ομολόγου του:
«Ήμουν πολύ απογοητευμένος από το ΝΑΤΟ και, ειλικρινά, αν (η σύνοδος κορυφής) δεν γινόταν στην Τουρκία, όπου ο φίλος μου τυχαίνει να είναι ένας πολύ ισχυρός ηγέτης, ένας πολύ δυναμικός άνθρωπος, είναι πιθανό να μην είχα παραστεί»
Τα παράπονα για τη Μέση Ανατολή και το κόστος της προστασίας
Ο Ντόναλντ Τραμπ υποστήριξε ότι η συμπεριφορά των συμμάχων απέναντι στις ΗΠΑ δεν ήταν η πρέπουσα εξαιτίας των στρατιωτικών ενεργειών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Επανέλαβε, μάλιστα, το παράπονό του ότι η Ουάσινγκτον και το Ισραήλ δεν έλαβαν υποστήριξη στον πόλεμο που ξεκίνησαν στο Ιράν.
Αν και ο Αμερικανός πρόεδρος έσπευσε να διευκρινίσει ότι οι ΗΠΑ «δεν χρειαζόμαστε κανέναν άλλο», έθεσε ευθέως το ερώτημα για ποιο λόγο η χώρα του έχει επενδύσει τρισεκατομμύρια δολάρια στο ΝΑΤΟ με σκοπό να θωρακίσει την Ευρώπη απέναντι στη Ρωσία, χωρίς να λαμβάνει κανένα αντάλλαγμα.
Μια προδιαγεγραμμένη «δοκιμασία» για τις ευρωπαϊκές δυνάμεις
Σύμφωνα με τον Αμερικανό ηγέτη, η στάση των κρατών-μελών στη συγκεκριμένη συγκυρία λειτούργησε ως ενός είδους τεστ για τη μεταξύ τους συμμαχία.
«Κατά κάποιο τρόπο, δοκίμαζα ανθρώπους, δοκίμαζα για να δω αν θα στεκόντουσαν στο πλευρό μας ή όχι, επειδή έχω πει εδώ και καιρό ότι τους βοηθάμε, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι θα στεκόντουσαν στο πλευρό μας»
Ο Ντόναλντ Τραμπ προχώρησε μάλιστα σε συγκεκριμένες αναφορές, κατονομάζοντας τη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιταλία ως τις χώρες από τις οποίες περίμενε να δει αν θα προσέφεραν τη στήριξή τους.