Το κοινοβούλιο του Λιβάνου προχώρησε στην υπερψήφιση νόμου για τη χορήγηση γενικής αμνηστίας, σηματοδοτώντας την πρώτη ανάλογη απόφαση από το 1991, όταν είχε λήξει ο εγχώριος εμφύλιος πόλεμος. Η επίσημη ανακοίνωση της προεδρίας της Εθνοσυνέλευσης επιβεβαίωσε την «έγκριση της πρότασης νόμου που χορηγεί γενική αμνηστία και μειώνει κατ’ εξαίρεση τη διάρκεια ορισμένων ποινών», εξέλιξη που αναμένεται να επηρεάσει χιλιάδες καταδικασμένους αλλά και καταζητούμενους από τις αρχές.
Αν και οι αρμόδιοι φορείς δεν έχουν ανακοινώσει ακόμη τον ακριβή αριθμό των ευνοούμενων, η νομοθετική πρωτοβουλία στηρίχθηκε από διάφορες πολιτικές δυνάμεις, παρά το γεγονός ότι το ζήτημα αποτελούσε σημείο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης για χρόνια. Βασικό επιχείρημα των βουλευτών που συνέταξαν την πρόταση υπήρξε ο οξύς υπερπληθυσμός των σωφρονιστικών καταστημάτων, σε συνδυασμό με τις χρόνιες καθυστερήσεις στην απονομή δικαιοσύνης. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η πληρότητα στις φυλακές άγγιξε το 300% το 2025, ενώ η σωφρονιστική υπηρεσία κατέγραφε 6.268 κρατούμενους στα τέλη Μαρτίου.
Όπως εξήγησε ο βουλευτής Ίμαντ αλ-Χουτ, εκ των πρωτεργατών της ρύθμισης, οι ποινές της ισόβιας κάθειρξης και της θανατικής ποινής μειώνονται περίπου στα δέκα έτη. Παράλληλα, θεσπίζεται η άμεση αποφυλάκιση όσων παραμένουν προφυλακισμένοι χωρίς τη διεξαγωγή δίκης για χρονικό διάστημα άνω των 12 ετών.
Ο νόμος θα επιτρέψει να μειωθούν οι ποινές καταδικασμένων σε θάνατο και ισόβια σε περίπου δέκα χρόνια κάθειρξης, ενώ προβλέπεται η απελευθέρωση κρατουμένων που βρίσκονται στη φυλακή για περισσότερα από 12 χρόνια εν αναμονή της δίκης τους.
Η συζήτηση για την αμνηστία αναζωπυρώθηκε μετά την ανατροπή του πρώην προέδρου της Συρίας, Μπασάρ αλ Άσαντ, στα τέλη του 2024. Κύριοι ωφελούμενοι της νέας ρύθμισης θεωρούνται σουνίτες ισλαμιστές κρατούμενοι, εκ των οποίων πολλοί κρατούνται επί σειρά ετών χωρίς να έχουν δικαστεί, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για επιθέσεις κατά του στρατού ή βομβιστικές ενέργειες που σχετίζονται με τις συγκρούσεις στη Συρία. Η πλειονότητα αυτών των ατόμων προέρχεται από την Τρίπολη του Βορρά.
Ταυτόχρονα, κινητοποίηση υπάρχει στις ανατολικές περιοχές Μπααλμπέκ και Χερμέλ, όπου διατηρεί ισχυρή επιρροή η Χεζμπολάχ. Οικογένειες χιλιάδων διωκόμενων και φυγάδων ευελπιστούν στην υπαγωγή στον νόμο αδικημάτων που αφορούν τη διακίνηση ναρκωτικών και τις κλοπές οχημάτων.
Από την πλευρά τους, τα χριστιανικά κόμματα αιτήθηκαν τη συμπερίληψη στην αμνηστία των πρώην στελεχών του Στρατού του Νοτίου Λιβάνου (ALS) —παραστρατιωτικής ομάδας που συνεργαζόταν με το Ισραήλ κατά τη διάρκεια της κατοχής του νότιου Λιβάνου από τη δεκαετία του 1980— καθώς και των πολιτών που κατέφυγαν στο ισραηλινό έδαφος μετά την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων.
Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου (1975-1990), νόμος περί αμνηστίας είχε ψηφιστεί για πολιτικά εγκλήματα που διαπράχθηκαν στη διάρκεια της σύγκρουσης, χωρίς όμως να συνοδεύεται από διαδικασία συμφιλίωσης ή δικαιοσύνης για τα θύματα.