Το Ιράν φέρεται να έχει θέσει σε εφαρμογή τα αντίποινά του μετά τη συντονισμένη επίθεση που δέχθηκε από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, στοχεύοντας αμερικανικές βάσεις στον Περσικό Κόλπο αλλά και στόχους εντός του Ισραήλ.
Στο επίκεντρο της στρατηγικής του βρίσκεται το εκτεταμένο πυραυλικό του πρόγραμμα, το οποίο θεωρείται από τα ισχυρότερα στη Μέση Ανατολή.
Σύμφωνα με ανάλυση του The Guardian, η Τεχεράνη διαθέτει το μεγαλύτερο απόθεμα βαλλιστικών πυραύλων στην περιοχή. Πολλοί από αυτούς έχουν εμβέλεια έως και 2.000 χιλιόμετρα, επιτρέποντας την κάλυψη στόχων σε ολόκληρο το Ισραήλ. Το οπλοστάσιο αυτό είχε ήδη χρησιμοποιηθεί τον Ιούνιο του 2025, με επιθέσεις που προκάλεσαν σοβαρές καταστροφές.
Αναλυτές του Bloomberg επισημαίνουν ότι το ιρανικό πυραυλικό πρόγραμμα βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε τεχνογνωσία και σχέδια από τη Βόρεια Κορέα και τη Ρωσία, ενώ φέρεται να έχει επωφεληθεί και από κινεζική τεχνική υποστήριξη. Πέραν των βαλλιστικών πυραύλων, το Ιράν διαθέτει και πυραύλους κρουζ όπως ο Kh-55, με δυνατότητα πυρηνικής εκτόξευσης από αέρος και εμβέλεια που φτάνει έως και τα 3.000 χιλιόμετρα.
Πού βρίσκονται οι ιρανικοί πύραυλοι
Σύμφωνα με Αμερικανούς αξιωματούχους που επικαλούνται διεθνή μέσα, αρκετά σιλό βαλλιστικών πυραύλων βρίσκονται περιμετρικά της Τεχεράνη. Επιπλέον, έχουν εντοπιστεί τουλάχιστον πέντε υπόγειες εγκαταστάσεις –οι λεγόμενες «πόλεις πυραύλων»– σε διάφορες επαρχίες, όπως στην Κερμανσάχ και τη Σεμνάν, αλλά και κατά μήκος του Περσικού Κόλπου. Οι υπόγειες αυτές δομές θεωρούνται κρίσιμες για την επιβίωση και την ταχεία εκτόξευση πυραύλων σε περίπτωση επίθεσης.
Οι βασικοί πύραυλοι του ιρανικού οπλοστασίου
Το οπλοστάσιο της Τεχεράνης περιλαμβάνει σειρά πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς:
-
Sejil (έως 2.000 χλμ.)
-
Emad (1.700 χλμ.)
-
Ghadr (2.000 χλμ.)
-
Shahab-3 (1.300 χλμ.)
-
Khorramshahr (2.000 χλμ.)
-
Hoveyzeh (1.350 χλμ.)
Τον Απρίλιο του 2025, το ιρανικό πρακτορείο ISNA δημοσίευσε πίνακα με εννέα πυραυλικά συστήματα που –όπως ανέφερε– μπορούν να πλήξουν το Ισραήλ. Μεταξύ αυτών ήταν ο Sejil, με ταχύτητα άνω των 17.000 χλμ./ώρα και εμβέλεια έως 2.500 χλμ., ο Kheibar (2.000 χλμ.) και ο Haj Qasem (1.400 χλμ.).
Παράλληλα, η Arms Control Association, δεξαμενή σκέψης με έδρα την Ουάσινγκτον, αναφέρει ότι το ιρανικό βαλλιστικό οπλοστάσιο περιλαμβάνει επίσης τους Shahab-1 (300 χλμ.), Zolfaghar (700 χλμ.) και Shahab-3 (800–1.000 χλμ.), καθώς και πυραύλους υπό ανάπτυξη, όπως οι Emad-1 (2.000 χλμ.) και Sejil (1.500–2.500 χλμ.).
Στρατηγική αποτροπής και κλιμάκωσης
Το πυραυλικό πρόγραμμα αποτελεί βασικό πυλώνα της ιρανικής στρατηγικής αποτροπής, ιδίως εν μέσω διεθνών κυρώσεων και περιορισμών στον αεροπορικό εξοπλισμό της χώρας. Η δυνατότητα πλήγματος στόχων σε μεγάλες αποστάσεις λειτουργεί τόσο ως εργαλείο στρατιωτικής πίεσης όσο και ως διαπραγματευτικό χαρτί σε περιόδους έντασης.
Η τρέχουσα κλιμάκωση αυξάνει τον κίνδυνο γενικευμένης σύρραξης στην περιοχή, με το πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν να διαδραματίζει κομβικό ρόλο στις στρατιωτικές και γεωπολιτικές ισορροπίες της Μέσης Ανατολής.