Μπορεί η πολεμική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή να είναι σφοδρή με μεγάλες ζημιές σε Ιράν και Ισραήλ, και οι ισραηλινές δυνάμεις να πολεμούν σε δύο μέτωπα (Ιράν και Λίβανο), όμως η χώρα που βρίσκεται σε δύσκολη θέση είναι η Τουρκία.
Η Άγκυρα που δέχτηκε δυο πυραυλικές επιθέσεις στο έδαφός της με στόχο την αμερικανική βάση στο Ιντσιρλίκ και αναχαιτίστηκαν από ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις, κινείται πολύ προσεκτικά, διότι αφενός δεν θέλει μια απευθείας αντιπαράθεση με το Ιράν και αφετέρου φοβάται τις εξελίξεις στο κουρδικό στοιχείο.
Παράλληλα η αντιπαλότητα με το Ισραήλ που έγγειται στον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής και κυρίως των μεταξύ τους εδαφών έχει βάλει σε κίνδυνο τις δράσεις της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή που ξεκινάει από τα τουρκοσυριακά σύνορα και φτάνει μέχρι τη Σομαλία.
Η αμερικανική συμμετοχή στους βομβαρδισμούς κατά του Ιράν έχει φέρει σε δύσκολη θέση τους διαύλους επικοινωνίας με την Ουάσιγκτον και κυρίως με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ καθυστερώντας τους όποιους στόχους είχε θέσει (S-400, F-35, επενδύσεις, συμμετοχή στις ενεργειακές δομές κλπ), αφού η Άγκυρα δεν έχει πάρει ξεκάθαρη θέση.
Πολλοί χαρακτηρίζουν την Τουρκία ως «επιτίδειο ουδέτερο» που σπεύδει όταν έχουν όλα κριθεί να αποκομίσει οφέλη, όμως τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή έχει στριμωχτεί η εξωτερική της πολιτική δεκαετιών.
Διότι μια πιθανή διάλυση του Ιράν θα δημιουργούσε κουρδικό κράτος που θα αποτελέσει το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Άγκυρα καθώς οι κουρδικοί πληθυσμοί θα επιδιώξουν στην χειρότερη περίπτωση αυτονομία.
Επίσης στη Συρία το Ισραήλ έχει θέσει κόκκινες γραμμές για τη δική του επιβίωση και αφορούν τους πληθυσμούς των Δρούζων στο νότο, αλλά και των Χριστιανών και των Κούρδων. Όμως τους δύο τελευταίους μπορεί να τους βοηθήσει μόνο αεροπορικά. Στο πλαίσιο αυτό η ζώνη ασφαλείας που θέλει να δημιουργήσει εντός του Λιβάνου, από τον ποταμό Λιτάνι και νότια είναι στο ευρύτερο σχέδιο των IDF για την ασφάλεια του κράτους του και στο μέλλον θα περιλάβει και τη Συρία.
Παράλληλα η Τουρκία που επιχειρεί να δημιουργήσει δύο ζώνες επιρροής, μία των «τουρκόφωνων κρατών» και μία με το Ισλάμ, βρίσκει απέναντί της, τη Σαουδική Αραβία παραδοσιακό θρησκευτικό ηγέτη της σουνιτικού Ισλάμ, που πρόσφατα υπέγραψε στρατιωτική συμφωνία με το Πακιστάν, Όπως εκιμούν αναλυτές παρέκαμψε την Άγκυρα και έβαλε και ένα είδος θρησκευτικού ανταγωνισμού ανάμεσα σε Τουρκία και Πακιστάν.
Στη Σομαλία, το Ισραήλ αναγνωρισε τη Σομαλιλάνδη καθιστώντας σαφές ότι είναι παρών σε μια περιοχή που η Τουρκία επιχειρούσε να παίξει πολυεπίπεδο πρωταγωνιστικό ρόλο, από τη ναυτιλία και την αλιεία μέχρι τους υδρογονάνθρακες και τον έλεγχο στην Ανατολική Αφρική. Το Τελ Αβιβ βάζει βέτο στα τουρκικά σχέδια, έχοντας στο πλευρό του και την Αιθιοπία με την οποία παραδοσικά έχουν πολύ καλές σχέσεις.
Έτσι η Άγκυρα θα αναγκάστει να «φρενάρει» τις γεωπολιτικές επιδιώξεις της μέχρι το τέλος της σύγκρουσης και στη συνέχεια στο νέο διαμορφωμένο τοπίο της ευρύτερη περιοχής της Εγγύης και Μέσης Ανατολής θα κληθεί να επανακαθορίσει το ρόλο της.