Η Μπαρτσελόνα επέστρεψε στον θρόνο της Ισπανίας με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο: νικώντας τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Clasico που έκρινε μαθηματικά τον τίτλο της La Liga, κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ στην ιστορία των Καταλανών.
Το 2-0 στο κατάμεστο Καμπ Νόου δεν ήταν απλώς μια νίκη τίτλου. Ήταν η απόλυτη επιβεβαίωση της αγωνιστικής ανωτερότητας της ομάδας του Χάνσι Φλικ μέσα σε μια σεζόν που μετατράπηκε σταδιακά σε εφιάλτη για τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Η εικόνα του αγώνα έδειξε τη διαφορά σταθερότητας, συνοχής και ψυχολογίας ανάμεσα στις δύο ομάδες. Η Μπαρτσελόνα έμοιαζε οργανωμένη, ήρεμη και αποφασισμένη. Η Ρεάλ εμφανίστηκε αποδιοργανωμένη, κουρασμένη πνευματικά και βυθισμένη σε εσωτερική αναταραχή.
Οι Μαδριλένοι έφτασαν στη Βαρκελώνη έπειτα από μία χαοτική εβδομάδα, γεμάτη εσωτερικές συγκρούσεις και προβλήματα στα αποδυτήρια. Το πιο σοβαρό περιστατικό αφορούσε συμπλοκή ανάμεσα στον Φεντερίκο Βαλβέρδε και τον Ορελιέν Τσουαμενί, με τον Ουρουγουανό μέσο να τραυματίζεται στο κεφάλι και να μεταφέρεται στο νοσοκομείο. Παράλληλα, δημοσιεύματα αποκάλυψαν και άλλες εντάσεις στο εσωτερικό της ομάδας, ενώ ακόμη και ο Κιλιάν Εμπαπέ φέρεται να είχε ξεσπάσει εναντίον μέλους του τεχνικού επιτελείου σε προπόνηση τον Απρίλιο.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η Ρεάλ δεν έδειξε ποτέ πραγματικά ικανή να ανταποκριθεί στη βαρύτητα της αναμέτρησης.
Η Μπαρτσελόνα «χτύπησε» νωρίς και ουσιαστικά τελείωσε τον τελικό τίτλου πριν καν συμπληρωθεί το πρώτο εικοσάλεπτο. Ο Μάρκους Ράσφορντ άνοιξε το σκορ με εντυπωσιακή απευθείας εκτέλεση φάουλ, στέλνοντας τη μπάλα στο «παραθυράκι» του Τιμπό Κουρτουά, ο οποίος επέστρεφε από τραυματισμό.
Λίγα λεπτά αργότερα ήρθε και το δεύτερο γκολ, μέσα από μια χαρακτηριστική αλληλουχία γρήγορων συνδυασμών της ομάδας του Φλικ. Ο Ντάνι Όλμο άφησε τη μπάλα με τακουνάκι και ο Φεράν Τόρες εκμεταλλεύτηκε το τεράστιο κενό ανάμεσα στις γραμμές της Ρεάλ για να εκτελέσει.
Το γήπεδο άρχισε ήδη από το πρώτο ημίχρονο να ζει ατμόσφαιρα φιέστας. Οι φίλαθλοι της Μπαρτσελόνα αποθέωναν κάθε πάσα, ενώ τα ειρωνικά συνθήματα προς τη Ρεάλ και τα «olé» συνόδευαν μια από τις πιο ταπεινωτικές βραδιές των Μαδριλένων τα τελευταία χρόνια.
Η ομάδα του Άλβαρο Αρμπελόα έδειχνε εγκλωβισμένη τόσο τακτικά όσο και ψυχολογικά. Αμυντικά, η Ρεάλ κατέρρεε κάθε φορά που η Μπαρτσελόνα επιτάχυνε το passing game της. Το 4-4-2 χωρίς την μπάλα άφηνε τεράστιους χώρους ανάμεσα στη μεσαία γραμμή και την άμυνα, με τον Πέδρι να κυκλοφορεί ανενόχλητος και τους δημιουργικούς χαφ της Μπαρτσελόνα να βρίσκουν συνεχώς «τυφλά» σημεία πίσω από τους μέσους της Ρεάλ.
Το δεύτερο γκολ ήταν ίσως η πιο καθαρή απεικόνιση αυτής της αγωνιστικής ανισορροπίας: παθητική άμυνα, κακή επικοινωνία, αργές αντιδράσεις και αδυναμία ελέγχου των χώρων.
Η Ρεάλ προσπάθησε σποραδικά να αντιδράσει, αλλά περισσότερο με μεμονωμένες ενέργειες παρά ως οργανωμένο σύνολο. Ο Τζουντ Μπέλιγχαμ είχε μια βραδιά γεμάτη εκνευρισμό και απογοήτευση: δέχθηκε αγκωνιά που του μάτωσε το χείλος, δέχθηκε κάρτα επειδή μπήκε στο γήπεδο χωρίς άδεια του διαιτητή και σκόραρε σε φάση που είχε ήδη υποδειχθεί οφσάιντ.
Ο Τρεντ Αλεξάντερ-Άρνολντ προσπάθησε να δώσει ένταση και ενέργεια, αλλά ελάχιστα του βγήκαν, πριν καταλήξει και ο ίδιος σε αψιμαχία με τον Ραφίνια στα τελευταία λεπτά.
Αντίθετα, για τη Μπαρτσελόνα, η βραδιά είχε χαρακτήρα ιστορικής δικαίωσης. Η ομάδα του Φλικ όχι μόνο κατέκτησε το 29ο πρωτάθλημα της ιστορίας της, αλλά το έκανε με απόλυτη κυριαρχία στη διάρκεια της σεζόν.
Μετά την ήττα από τη Ρεάλ στο πρώτο Clasico της χρονιάς στο «Μπερναμπέου», οι Καταλανοί απάντησαν με τρομακτική συνέπεια: 23 νίκες σε 25 παιχνίδια πρωταθλήματος, μετατρέποντας το -5 από τη Μαδρίτη σε διαφορά 14 βαθμών, τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος.
Ο Χάνσι Φλικ κατάφερε να δημιουργήσει μια ομάδα με σαφή ταυτότητα, ένταση, πειθαρχία και ισχυρό κορμό νεαρών παικτών. Παρότι η Μπαρτσελόνα δεν θεωρείται ακόμη στο επίπεδο για να κυριαρχήσει στην Ευρώπη ή να κατακτήσει το Champions League, στην Ισπανία η υπεροχή της υπήρξε σχεδόν απόλυτη.
Ιδιαίτερο κεφάλαιο της βραδιάς αποτέλεσε και ο Μάρκους Ράσφορντ. Ο Άγγλος επιθετικός, που αγωνίζεται ως δανεικός από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και του οποίου η παραμονή θεωρούνταν αμφίβολη λόγω του υψηλού κόστους αγοράς, έδωσε ίσως την πιο ισχυρή απάντηση στους αμφισβητίες του.
Το εντυπωσιακό φάουλ του ήταν το πρώτο απευθείας γκολ της Μπαρτσελόνα από εκτέλεση φάουλ σε Clasico μετά τον Λιονέλ Μέσι το 2012, επαναφέροντας εικόνες από εποχές όπου τέτοιες στιγμές καθόριζαν ολόκληρες γενιές ομάδων.
Στην αντίπερα όχθη, η Ρεάλ μοιάζει να μπαίνει σε περίοδο βαθιάς αναζήτησης. Δύο συνεχόμενες χρονιές χωρίς μεγάλο τίτλο θεωρούνται σχεδόν αδιανόητες για τα δεδομένα του συλλόγου. Τα ερωτήματα πλέον είναι πολλά: μπορεί να συνυπάρξει λειτουργικά ένα σύνολο με Εμπαπέ, Βινίσιους, Μπέλιγχαμ και Ροντρίγκο; Υπάρχει ηγεσία μέσα στα αποδυτήρια; Και κυρίως, ποιος μπορεί να επαναφέρει την ισορροπία;
Ήδη στη Μαδρίτη έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν σενάρια ακόμη και για επιστροφή του Ζοζέ Μουρίνιο, σε μια προσπάθεια επανεκκίνησης ενός project που δείχνει να χάνει τη συνοχή και την ταυτότητά του.
Για την ώρα πάντως, η Ισπανία ανήκει ολοκληρωτικά στη Μπαρτσελόνα. Αυτή η κατάκτηση μοιάζει περισσότερο με διακήρυξη νέας εποχής, παρά με έναν απλό τίτλο.