Από τα στοιχεία που έρχονται στο φως για το σκάνδαλο διαφθοράς στη ΓΣΕΕ, μιά πρώτη βασική διαπίστωση προκύπτει: Δεν πρόκειται για ένα ακόμη επεισόδιο οικονομικής διαφθοράς και "εκτροπής". Η υπόθεση αναδεικνύει και αποτυπώνει με ωμό τρόπο τη βαθιά κρίση που διαπερνά την κορυφή του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος εδώ και δεκαετίες.
Η κρατικοδίαιτη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που "κυβερνά" τα τελευταία 40 χρόνια την ΓΣΕΕ, την μετέτρεψε από όργανο μάχης και διεκδίκησης σε φορέα εξυπηρέτησης ποικίλων πολιτικών και κομματικών σκοπιμοτήτων, ή/και προσωπικών οικονομικών συμφερόντων.
Πορίσματα ερευνών, οικονομικοί έλεγχοι και δημόσιες καταγγελίες περιγράφουν ένα πλέγμα πρακτικών που μόνο τον ρόλο και την αποστολή μιάς εργατικής συνομοσπονδίας δεν υπηρετούν.
Πέρα από τις ατομικές ευθύνες που ερευνώνται, το σκάνδαλο αναδεικνύει κάτι βαθύτερο: Την κυριαρχία ενός στρώματος «επαγγελματιών συνδικαλιστών», αποκομμένων από την πραγματική εργασία, κρατικοδίαιτων και πολιτικά εξαρτημένων. Συνδικαλιστών που λειτουργούν ως μόνιμοι διαχειριστές μηχανισμών, κονδυλίων και ισορροπιών. Που ξεκίνησαν για τα "οδοφράγματα" και κατέληξαν στο...ταμείο.
Σε αυτό το πλαίσιο, τα συνδικάτα παύουν να είναι όργανα πίεσης και μετατρέπονται σε θεσμικούς συνομιλητές χωρίς συγκρουσιακό ρόλο. Συχνά εμφανίζονται περισσότερο πρόθυμα να συναινέσουν σε κυβερνητικές πολιτικές ή να συνδιαλλαγούν με εργοδοτικούς φορείς, παρά να εκφράσουν τις ανάγκες και την αγωνία της βάσης τους.
Η απόσταση ανάμεσα στη συνδικαλιστική ηγεσία και τους εργαζόμενους διευρύνεται, η συμμετοχή στα πρωτοβάθμια σωματεία είναι εξαιρετικά περιορισμένη, οι οργανώσεις γίνονται "σφραγίδες". Ο θεσμός και οι φορείς του έχουν απαξιωθεί στα μάτια των εργαζομένων και της κοινωνίας.
Το σκάνδαλο της ΓΣΕΕ, ανεξάρτητα από την τελική κατάληξη των ερευνών, λειτουργεί ως σύμπτωμα σήψης και εκφυλισμού του πάλαι ποτέ "εργατικού" κινήματος. Δεν αφορά μόνο τη διαχείριση χρημάτων, αλλά το μοντέλο συνδικαλισμού που έχει επικρατήσει: ένα μοντέλο χωρίς δημοκρατικό έλεγχο, χωρίς λογοδοσία και χωρίς πραγματική σύγκρουση με την εργοδοσία και την εξουσία.
Αν δεν υπάρξει ριζική ανασυγκρότηση, με επιστροφή στη βάση, διαφάνεια και ανανέωση προσώπων και πρακτικών, τέτοιες υποθέσεις δεν θα είναι μελλοντικά η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας.
Το τίμημα θα συνεχίσουν να το πληρώνουν οι εργαζόμενο, που μένουν χωρίς πραγματική εκπροσώπηση στη διαρκή μάχη με την εργοδοσία για την υπεράσπιση των συμφερόντων και των δικαιωμάτων τους.