Με Άποψη

Η σκηνοθεσία της ισχύος και η νεα μεγάλη αυταπάτη


Τι απέμεινε από τη συνάντηση των τριών «ισχυρών» του πλανήτη; Πολλά τα σενάρια, διαφορετικές οι αναγνώσεις. Κάποιοι μιλούν για μια νέα Γιάλτα, για αναδιανομή των σφαιρών επιρροής και για μια νέα παγκόσμια ισορροπία. Άλλοι βλέπουν μια πανηγυρική σύνοδο κορυφής, εντυπωσιακή στη σημειολογία, αλλά ισχνή στην ουσία.

Η αλήθεια βρίσκεται μάλλον στη δεύτερη εκδοχή.

Η συνάντηση Σι Τζινπίνγκ, Τραμπ και Πούτιν ήταν αναμφίβολα ιστορική ως εικόνα. Δεν ήταν όμως ιστορική ως αποτέλεσμα. Δεν προέκυψε νέα Γιάλτα. Δεν διαμορφώθηκε κάποιος μεγάλος συμβιβασμός. Δεν υπήρξε συμφωνία που να αλλάζει ουσιαστικά τους όρους του διεθνούς παιχνιδιού.

Η πολυσυζητημένη διακήρυξη των τεσσάρων αξόνων περισσότερο καταγράφει γενικές προθέσεις παρά δεσμεύσεις.

Κέρδη, πάντως, υπήρξαν. Ο Πούτιν εξασφάλισε πολύτιμη διπλωματική νομιμοποίηση και έσπασε, έστω συμβολικά, την εικόνα της διεθνούς απομόνωσης. Ο Σι ενίσχυσε το προφίλ της Κίνας ως παγκόσμιου συνομιλητή και διαμεσολαβητή. Ο Τραμπ επιχείρησε να εμφανιστεί ως ο άνθρωπος που μπορεί να συνομιλεί με όλους και να διαμορφώνει προσωπικά τη διεθνή ατζέντα.

Αλλά άλλο η εικόνα ισχύος και άλλο η άσκησή της.

Οι τρεις ηγέτες δεν συγκρότησαν μια νέα παγκόσμια τάξη. Απλώς επιβεβαίωσαν ότι κανείς δεν μπορεί πλέον να την επιβάλει μόνος του. Οι ανταγωνισμοί παραμένουν, οι αντιθέσεις δεν εξαφανίζονται και τα μεγάλα μέτωπα παραμένουν ανοιχτά.

Το συμπέρασμα είναι λιγότερο εντυπωσιακό από τη σκηνοθεσία της συνόδου: τρεις ηγέτες συναντήθηκαν για να δείξουν ότι κρατούν το τιμόνι του κόσμου. Χωρίς, ωστόσο, να αποδείξουν ότι συμφωνούν για την κατεύθυνσή του.

Διαβαστε επισης